Spiritualiteit

Jonkvrouw

Toen ik vanochtend in mijn burmuda, t-shirt en petje op mijn hoofd met mijn hond ging wandelen regende het. Niet dat ik dit erg vond. Ik vond de afkoeling na een week volle zon wel lekker.

En dus ging ik zonder regenjas of regenbroek op pad met mijn trouwe viervoeter. Lekker door de weilanden, door het bos richting het oude spoor. Voor de spoorwegovergang lag een ondiepe plas met water waar ik even wachtte en me bedacht of ik dwars door de plas heen zou lopen met mijn gympen, of niet. Mijn hondje had aan mijn gedachtespinsel geen boodschap en danste al snel door het water heen.

Ik was naar haar aan het kijken toen er een bejaarde wandelaar aan kwam lopen. Toen ik hem begroette zei hij: “In vroegere tijden, in de tijd van de ridders, had ik nu mijn mantel uitgedaan en deze zodanig neergelegd dat u eroverheen kon lopen. Maar ja ik ben geen ridder en heb slechts een bodywarmer aan”. “Dan moet ik er maar zelf overheen springen. Maar toch heel erg bedankt meneer”, antwoordde ik!

Glimlachtend liepen wij beiden verder. De ridder en de jonkvouw. Want ofschoon ik er niet zo uitzag, voelde ik me toch heel even zo….

Advertenties
Categorieën: Kracht, Spiritualiteit | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.